Je hebt vast al eens aan deze tafel gestaan
Denk aan de cadeautafel op een babyshower of een eerste verjaardag. Ze ligt vol glanzende zakjes en zijdepapier. Iets dat oplicht. Iets dat een liedje speelt. Twee keer hetzelfde pluchen konijntje, uit dezelfde winkel, gekocht door twee verschillende gasten.
De ouders pakken ze één voor één uit. Ze glimlachen, zeggen dankjewel en menen het ook. Dan gaat het cadeau terug in de zak en wordt het volgende geopend.
Jij hebt een hele avond gezocht naar het jouwe. Je wilde dat het iets betekende. En ergens tussen het derde rompertje en de vijfde knuffel voel je het gebeuren: jouw cadeau verdwijnt in de massa.
Het ligt niet aan jou. Zo wordt speelgoed nu eenmaal gemaakt
Bijna alles in de rekken komt uit dezelfde paar fabrieken, in dezelfde synthetische stoffen, en wordt aan miljoenen gezinnen tegelijk verkocht. Het speelgoed dat jij geeft, geeft dus iedereen. Meer uitgeven lost dat niet op. Een grotere doos blijft een doos.
Wat ontbreekt is geen prijs. Het is een verhaal.
Denk aan het speelgoed dat écht bewaard bleef
Vraag iemand naar het speelgoed dat hij of zij uit de kindertijd bewaard heeft, en het komt bijna nooit uit een grote winkel. Het is de lappenpop die oma naaide. De beer met één versleten oortje omdat hij elke nacht werd vastgehouden. Iets gemaakt door iemand, voor iemand.
Dat is het idee achter elke pop die Mirena Popova naait in haar atelier aan huis in België.








